به نام خدا

نوشتن نوشتن نوشتن...

عاشق نوشتنم! چون از بچگی عادت کردم که حرف هام رو برای دفترم بگم. هیچ وقت نمی تونستم حرف دلم رو برای کسی بگم. با دفترهام درد و دل می کردم، اونها هم ساکت و آروم به حرف هام گوش می کردن. گاهی وقتی من گریه می گردم اون ها اشک می ریختن بی صدا و توی خودشون. دستم رو که روی صورتشون می کشیدم می دیدم خیس هستند. می بوسیدمشون و می گفتم که چقدر دوستشون دارم.

گاهی نوشتن ادم رو به اوج می بره، گاهی ادم رو با خیلی ها اشنا می کنه.

گاهی باعث میشه آدم حرف دلش رو بتونه به دیگران هم بگه، گاهی باعث دوستی های عمیق میشه.

گاهی باعث میشه بتونی از دیگران کمک بخوای،

و گاهی می تونی مطالبی رو که یادگرفتی به دیگران انتقال بدی... کاری که تا به حال سعی در انجامش داشتم.

هر کاری که می کردم و هر جربه جدیدی که بدس میاوردم رو می گفتم و بقیه هم برای من می گفتن. و اینجوری تبادل نظر و عقیده داشتیم...

دفعه پیش گفتم که به این نتیجه رسیدم و یادگرفتم که برای زندگی کردن نیاز به هیچ چیز نیست، نمی خواد همش بگردی! فقط کافیه خودت باشی. آنچنان باشی که گر نباشی هم باشی...

...خوش باشید و موفق...

 

پ.ن. : یه دوست جدید به وبلاگ نویسان اضافه شد. آرش( خوش آمدید)

 

بعد از مدت ها سلام

 

تو این مدت فهمیدم که بی خود دنبال این همه فلسفه و درک هدف از بودن بودم. بودن همان بودن است... بدون هیچ چیز اضافه. فقط باید خودت باشی. باید خودت رو از پوسته هایی که تا به حال ساختی و برات ساختن دور کنی تا به خود اصلیت برسی. اونوقت که می تونی همه چیز رو بفهمی...

تا به حال اشتباه می کردم. چه خوب که الان فهمیدم و مثل خیلی های دیگه باقی عمرم رو هم صرف منطق ها و فلسفه های پوچ نگذروندم که دم مرگ بفهمم که ای دل غافل من رراه و کاملا اشتباه می رفتم!

شکرت خدایا...

...خوش باشید و موفق...

--------------------------------------------------------

پ.ن: از تمامی دوستانی که در این مدت همراه من بودم تشکر می کنم.

 

سلام بر همگان.
خیلی دوست داشتم که دوباره فرصت کنم و بنویسم. ولی متاسفانه خیلی کم فرصت دارم تا بتونم حداقل استراحتی کنم. به هر حال...
مدتی بود که مسئله ای فکرم رو مشغول کرده بود. توی افکارم بودم که این جمله رو برای خودم ساختم:

" انسانها چیزی رو می نویسند که می خواهند آنطور باشند..."
درصورتی که خیلی هایمان به اشتباه بلعکس این رو تصور می کنیم، و افراد رو از روی نوشته هاشون می شناسیم و...

چند روز بعد در سایتی جمله ای از ویکتور هوگو خواندم:

" آدمها آنطور که می نویسند نیستند، دوست دارند آنگونه باشند."

و مطمئن شدم.

...خوش باشید و موفق...

----------------------------------------

پی نوشت: از تمامی دوستان که در این مدت به یادم بودند تشکر می کنم. بخصوص قصه گوی عزیز و جناب مجید شاد عزیز از دوستان به ظاهر جدید ولی قدیمی.

به نام خدا

 

سلام بر تمامی دوستان عزیز

مدت زیادی از آخرین پست می گذرد.

 امیدوارم کسی از این حقیر دلگیر نباشد بخاطر کوتاهی های این دوست بی معرفت. از همگی عذر می خواهم.

در ادامه سوال از هدف زندگی و اینکه چرا هستیم:

 به روایتی گفته شده که حضرت مسیح می فرمایند:" من رنج می برم پس هستم..."

پرسش از فلسفه و هدف حیات به هیچ وجه تازگی نداشته. از دوران قدیم در...

 

و بعد از این همه فلسفه بافی - اینقدر گم شدن در افکار فقط می شود گفت بودن هر شخصی به شخصیت و به منش شخص بستگی دارد و زندگی را باید آسان ولی جدی گرفت.

زندگی زیباست ای زیبا پسند

زيبه انديشان به زيبايي رسند

آنقدر زيباست اين بي بازگشت

كز برايش مي توان از جان گذشت

اين هايي كه اينجا مي خوانيد را همگي مي دانيم فقط قصد يادآوري دارم. مي خواهم به خاطر بياوريم كه هستيم و چرا هستيم! اينقدر درگير روزمرگيها نشويم و هرچند يكبار وقتي را براي خودمان اختصاص بديم. فكر و روحمان را از نو برنامه ريزي كنيم. به قول معروف يك خانه تكاني حسابي گاهاً نياز...

بهترين ها را براي دوستان خوبم از خداوند منان خواهانم.

                                                          ...خوش باشيد و موفق...

 

به نام خدا

با سلام خدمت تمامی دوستان

می خواستم که این پست در ادامه پست قبل باشد ولی خوب از آنجا که دوست خوبم گربه من را به این بازی دعوت کردند باید این پست اختصاص داده شود به این بازی...

۱- در افتادن از صندلی موقع صحبت با تلفن مهارت خاصی دارم. تا دلتان بخواهد از روی صندلی افتاده ام. ديدن دارد اين شيرجه ها...

2- بر خلاف خيلي از افراد به زبان آوردن افكار برام سخت تر از به زبان آوردن حرف دل. يعني حرفهاي دلم رو خيلي راحت مي گم. همانطور كه توي كامنتهايي كه براي شما عزيزان مي زارم و شما مي بينيد. ولي افكار...! و در كل نوشتن برايم قشنگتر. از كودكي مي نويسم و علاقه خاصي به نوشتن دارم. و كلاً حرفهايم را با نوشتن ميزنم.

اگر دقت كرده باشيد از "..." زياد استفاده مي كنم و حتي نام بلاگ هم "...بودن..." اين علامت هميشه به معناي امتداد بوده و هست. و وقتي كه از ين علامت استفاده مي كنم يعني هميشه ادامه داشته باشد.

...خوش باشيد و موفق... ديروز امروز و فردايتان خوشي باشد و موفقيت...

۳- تنبلم. با اينكه از نظر ديگران خيلي كار مي كنم و فعاليت جسمي و فكري زيادي دارم ولي خودم احساس مي كنم كه از اين وقتهايي كه درگذر بايد بهتر استفاده كنم. و اين فكر هميشه آزارم ميدهد و هيچ وقت اجازه استراحت كامل را ندارم.

4- زود جوش و انعطاف پذير و مو شكاف. به همين دليل دوستان زيادي دارم. سعي مي كنم دوستي هام پايدار باشد. هرچند كه خيلي به دوستانم سر نميزنم ولي هميشه از دور جوياي احوالشون هستم و اگر متوجه شوم كه مسئله اي دارند تا آنجا كه بتوانم كمك مي كنم. اين خصلتم هميشه مامان جان رو آزار ميدهد. چون مي گويند كه زيادي به فكر ديگرانم. و اكثراً متهم به ساده لوحي مي شوم.

خيلي زود با ديگران آشنا مي شوم و از آنجا كه انعطاف پذيرم احساسات افراد را براحتي ميتوانم درك كنم. خيلي اين احساس را دوست دارم. و به جرات مي گم كه 40% از موفقيت هايم را مديون همين مهم هستم و 40% ديگر رويايي بودنم.

5- آدم خيلي رويايي هستم. خيلي.. البته اين موضوع توي زندگي خيلي كمكم كرده. هميشه اينطور بوده كه براي رسيدن به خواسته و هدفي توي روياهايم همانطور زندگي مي كنم و بعد از مدتي به آن خواستم مي رسم. خوب يادم هست كه تا چند سال پيش رويايي داشتم كه احساس مي كردم واقعاً اتفاق افتاده. پرواز از روي پله ها تا 1-2 متر. جالب اينجا كه توي رويايم پسر عمه جان هم بودند و ايشان هم هميشه اسرار داشتند كه من راست مي گم و واقعاً چنين اتفاقي افتاده. بيشتر توي فكرم و نگرانم(از ديد ديگران) ولي خيلــــــــي كم پيش آمده كه ناراحت و غمگين باشم. در واقع مي توانم بگم كه چيزي در دنيا نيست كه بدم بيايد. خيلي زود شاد ميشوم و خيلـــــــــــــــي دير ناراحت. همگي رو هم مديون اين روياها هستم، چرا كه همه چيز در رويا راحت و زيباست.

خوب يادم هست كه بزرگترين و بدترين كابوس زندگيم كوتاهي نخ بود. از 2-4 سالگي علاقه به كارهاي هنري دارم و از آن زمان انجام ميدهم. و هميشه يك كابوس داشتم كه سوزن را نخ مي كنم تا بدوزم. مي دوزم ولي آخر سر كه فقط جاي يك كوك و يك بست مانده نخ تمام ميشود و من هم در حال كشيدن نخ تا شايد بلند تر شود ولي افسوس كه...تا 10-11 سالگي اين كابوس همراهم بود.

يك خاطره ديگر از كودكي. پشت بام خانه ما باغ وحش بود. سگ و گربه و جوجه و پرنده هاي ديگر...بدون اينكه خانواده ام متوجه شوند آلونكي درست كرده بودم تا موقع سرما سرپناهي داشته باشند. خانواده گربه ها از همه بزرگتر بود. 7-8 گربه و بچه گربه...چه روزگاري بود...

در آخر بايد گفت كه اين بازي خيلي خوب بود. كلي در كودكي پرواز كردم، و حيفم ميايد كه به دوستان ديگر پيشنهاد نكنم. احساس خوبي دارد. امتحان كنيد.

و برای اینکه رسم بازی رعایت شود همگی دوستان دعوت هستند و بخصوص قصه گو خانم گل- آقای صیادمیری- صادق عزیز- انوش  و هاتف عزیز

و با تشکر از گربه عزیز

                                                                     ...خوش باشید و موفق...

به نام خدا

 

پرسش از فلسفه و هدف حيات به هيچ وجه تازگي نداشته. از دوران هاي قديم در هر جامعه اي افراد فراواني با اشكال گوناگون از موضوع مزبور پي جويي كرده و با عقايد و اعمالي كه از آن دو رانها به يادگار مانده است پاسخ قانع كننده اي درباره آن موضوع تهيه شده.

هرچند سوال مستقيم درباره هدف زندگي و اينكه چرا هستيم در دوران هاي ما قبل سه قرن اخير چنان شيوع و رواج نداشته است كه امروز بعنوان يك مسئله روز جلوه داشته باشد. ولي انسانها بطور كنايه و غير مستقيم با فدا كردن هستي خويش در راه ايدولوژي ها بخوبي نشان داده اند كه سوال مزبور با مطرح كردن مجموع كلي حيات كه سپري مي كردند براي آنان با اهميت تلقي شده است. مثلاً افلاطون مي گويند:" كسي كه نمي داند از كجا آمده و به كجا مي رود و چيست آن هدف اعلاي زندگي كه بايستي خود را براي وصول به آن به تكاپو بياندازند، منكر خويشتن مي باشد." و بطور كلي مي توان گفت:" در گذرگاه تاريخ هر فرد هشياري كه در پهنه تلاقي خطوط ماده و حيات براي كمترين لحظات توانسته است "من" خود را از غوطه ور شدن در شادي و اندوه و كشش هاي ضروري حيات بالاتر بكشد و حيات را براي خود بر نهد، فوراً از بودنش و از فلسفه آن مي پرسد."

سوال از فلسفه و هدف حيات از نظر تاريخي مساوي با تاريخ هشياري آدميان است.

پاسخ هايي كه در آن دوران به اين سوال گفته مي شد، متين و با شكوه و موقرانه بازگو مي گشت. زيرا جهان هستي براي آنان عظمت و شكوه و جلالي داشت كه آنان را وادار به احتياط در بحث مي نمود. در صورتيكه در دوران هاي اخير بعلت بازشدن برخي از رموز طبيعت و پيشرفتهاي چشمگير، و افزايش روابط آنان با طبيعت به غلط چنين گمان رفته است كه هستي داراي آن ابهت و عظمت نيست. لذا سوال مزبور با اينكه جدي است، سبك تر و پاسخ آن بي اهميت تر مطرح مي گردد و پاسخ ها عاميانه تر و از ديدگاه هاي محدودتري ناشي مي شود. مثل اينكه مردم دوران ما در اين صدد هستند كه فلسفه زندگي را مانند فلسفه و هدف محسوس آب خوردن در موقع تشنگي بفهمند.

 و نكته دوم اينكه تغيير چهره حيات بوسيله غوطه ور شدن در عربده هاي ناخودآگاه ماشين است كه از اواخر قرن هجده به اين طرف رو به افزايش است.  در نتيجه متفكر نماهايي كه يا بيماري رواني شكنجه شان مي داد و يا براي ارضاي حس شهرت پرستي ميدان مناسبي براي خود مي ديدند بجاي اينكه در برداشتن سنگي كه روي منبع حيات آدميان افتاده است بكوشند، فرياد برآورند كه منبع آب ندارند و يا آب منبع تمام شده است! و پوچي حيات را نتيجه گرفتند.

پاسخ اهميت بودن { 1- خرد شمردن جهان و فلسفه آن

                          2- پوچ ديدن حيات (مختصات احساس پوچي): { 1- دگرگون شدن احساس حيات طبيعي(حيات يك ضرورت تنفرآور)

                                                                                    2- درهم پاشيدگي واقعيات و قوانين و روابط حاكم به آن واقعيت كه   در دوران پوچ گرايان صورت مي گيرد.(مهم نيست كه 2+2=5 باشد يا =4)

                                                                                         3- ميگريزند از خودي در بيخودي    يا به مستي يا به شغلي مهتدي

                                                                                        4- سقوط ارزشها و مخلوط شدن عظمت ها و پستي ها

 

عناصر تشكيل دهنده مساله هدف زندگي از نظر خود انسانهاي جوينده هدف، مختلف مي باشد و هر كسي مقداري از واحدهاي روشن اين عناصر را براي خود مطرح نموده هدف زندگي را از آنها مي جويد. يك ماهيگير معمولي فلسفه حيات را از فلسفه ماهيگيري جستجو مي كند.

 

هدف زندگي { 1- هدف چيست؟ آن حقيقت منظور كه آگاهي و اشتياق بدست آوردن آن، محرك انسان بسوي انجام دادن حركات معيني است كه آن حقيقت را قابل وصول مي نمايد. { 1- جنبه درون ذاتي كه مربوط به يكي از جهات ملايم با طبيعت انساني است و مورد آگاهي و اشتياق او قرار ميگيرد. 

                                                                                      2- جنبه برون ذاتي كه وجود واقعي هدف است كه وصول به آن مطلوب آدمي ست. كار و حركت يك انسان هدف گير در ميان دو جنبه فوق صورت مي گيرد. يعني هر كار هدف دار از آگاهي و اشتياق به هدف آغاز مي شود و پس از انجام كارهاي مربوط، در وصول به هدف واقعي كه در بيرون از ذات انساني وجود دارد پايان مي پذيرد.(آگاهي و اشتياق به هدف كار، تحقق يافتن هدف و وصول به آن)

                                                                                     3- هدف در همه موارد حقيقتي است خارج از موقعيت فعلي انساني كه شي مفروضي را براي خويشتن هدف قرارداده است.

                                                                                      4- جنبه جبري و اختياري وصول به هدف:{ 1- هدف منظور در خارج از موقعيت انساني از يك جهت و در مجراي قوانين طبيعي يا اعمال ديگر انسانها قرار گرفته است كه خارج از اختيار آدمي است. مانند فرا رسيدن فصل معين.

          2-  بدست آوردن همان هدف در موقع معين بدون رسيدگي هاي مناسب به درختان كه در اختيار باغبان است عملي نخواهد گشت. پس هر هدفي جنبه جبري و جنبه اختياري دارد.

 

               2- زندگي چيست؟ (سقراط:" زندگي برسي نشده ارزش زيستن ندارد.). انگيزه هاي پرسش از هدف زندگي { 1- زمينه منفي حيات

                                                                                                                                                                  2- زمينه مثبت حيات

                                                                                                                                                                 3- زمينه هاي عارضي و ثانوي حيات

                                                                                                                                                                 4- زمينه بيطرف و احساس لزوم نظاره كلي بر حيات و جستجوي هدف آن...

 

با یاد و نام خداوند مهربان

 

 سلامی گرم تقدیم به تمامی دوستان عزیز و محترم

 امروز یک سوال از شما دارم و آن سوال اینکه:

      به روایتی گفته شده* که حضرت مسیح می فرمایند:" من رنج می برم پس هستم..."

 می خواستم بدونم شما دوستان دلیل بودنتون رو چی می دونید؟

 

با تشکر از همگی

...خوش باشید و موفق...

----------------------------------------

*

      از اونجا که تحریفات زیادی در انجیل حضرت عیسی(ع) شده بطور قطع نمی تونم بگم که  این سخن از ایشون.

 

 به نام حضرت دوست

     کاش می شد...

 

             کاش می شد تو را از بر کرد

                                                     عقده های دل خویش را باز کرد

             کاش می شد در هوای کودکی

                                                      باد را در نی لبک ها ساز کرد

             کاش می شد در پناه لاله ها

                                                      قصه عشق تو را باور کرد

             کاش می شد کاشها را پاک کرد

                                                     غصه امروز و فردا را خاک کرد

             کاش می شد در کنار آبشار

                                                     خواستن   تاختن را آغاز کرد

 

     با سلام و عرض ادب خدمت تمامی دوستان عزیز. امید دارم که در زیر سایه حق تعالی هر روزتان پربارتر از دیروزتان باشد.

     بدینوسیله از حضورتان بابت تاخیر بلند مدت عذر خواهی می کنم و تقاضا دارم شما که پیشکسوت هستید یاری کنید و ایراداتم را بیان کنید.

 

   با سپاس فراوان

...خوش باشید و موفق...

 

 

     

                                 به نام خدا

 

-         حیات آمدمی ازسنگلاخ خود طبیعی بیرو می جهد و جز خود را می بیند سپس بر میگردد خود را مورد تماشا قرار می دهد.

وقتی که من انسانی از هدف حیات می پرسد، چون در نقطه مافوق حیات طبیعی قرار گرفته است، نمی تواند پاسخ آن را از خود حیات طبیعی و شئون آن جستجو کند.

جستوجوی من انسانی هدف خود را از حیات طبیعی و شئون آن، آن اندازه خلاف منطق و خنده آور است که جستوجوی انگور، هدف خود را از آب و خاک و ریشه و ساقه و...درخت انگور! همچنین آن اندازه خلاف منطق و خنده آور است که یک اندیشه عالی، فلسفه و هدف خود را از سلول مادی مغز جستجو نماید.

بله، من انسانی مانند انگور است که نمی تواند فلسفه خود را از غوره ای که درون آنرا سپری کرده به انگوری رسیده است، بپرسد. چنانکه اندیشه عالی نمیتواند برگردد و از عناصر مادی که موجب به وجود آمدن سلولهای مغزی شده است، فلسفه و هدف خود را دریابد.

این اصل را توجه کنیم: عظمت روح بقدری است که اگر بخواهد در هر چیز طبیعی نفوذ کند، آن را متلاشی میسازد و گردش را بهوا میدهد، اگر برای تحصیل آرمان اعلای روح به حیات طبیعی خیره شوید و روح برای درک و پذیرش هدف بودن آن حیات در وی نفوذ کند، آن را لهو و لهب دیده و گردش را بهوا میدهد و اگر بخواهید از آن عبور کنید خواهید دید راه عبور شما به حیات حقیقی و اصیل منحصر در همین راه است که باید آن را سپری کنید.

اینان در جستجو از هدف حیات راه خطا میروند و از افق عالی من انسانی، حیاتی را که من انسانی را شکوفا ساخته است، برای خود مطرح نمیسازند، لذ در حقیقت مفهوم حقیقی آن را نمیدانند.

بهمین جهت لازم است که ما مقداری از شئون عالی حیات را که بازگو کننده عظمت آن است مطرح کنیم تا ببینیم آیا سوال از هدف چنین حیات به پاسخ قانع کننده ای میرسد یا نه؟ اینست بعضی از شئون حیات آدمی:

1- حیات آدمی از تفاعلات ماده میگذرد و گذرگاه عواطف و احساسات و فعالیتهای مراحل اولی زندگی را پشت سر میگذارد و گام بمرحله تعقل مینهد در این مرحله عقل آدمی از افق بالاتری به گذرگاه عواطف و احساست می نگرد و سطور کتاب بزرگ هستی را با عینک چند بعدی خود میخواند. در این مرحله، انسان گاهی چنان اوج میگیرد که در کمتر لحظه ای تمام هستی را رو در روی خود مانند یک شاخه درخت میبیند که خود از مقام والاتری بان می نگرد.

ناصر خسرو می فرماید:"

نفس ما بر آسیا کی پادشا گشتی چنین

                      گر نه نفس مردمی از کل خویش اجزاستی

مقصود وی از کل و اجزا معنای اصطلاحی آن نیست. بلکه منظورش اینست که اگر انسان دارای نمونه ای از شعاع خورشید الهی نبود، نمی توانست بجهان هستی که مانند آسیا است مشرف شود.

آیا سوال از فلسفه و هدف حیاتی که پیده مزبور یکی از شئون آن است، مانند سوال از هدف آن زندگی است که توانایی تجاوز از محیط ناچیز نفس زدن نداشته و دانشش و تعلقش از دریافت یک ماهی کوچک در آب شیشه کوچکی بیشتر نمیباشد؟!

2- حیات آدمی از سنگلاخ خود طبیعی بیرون می جهد و جز خود را می بیند سپس بر میگردد خود را مورد تماشا قرار میدهد.

اولاً مشترکات خود را با سایر انسانها در می یابد با زا خود بیرون می رود این دفعه با اهمیت بیشتر انسانها را درک می کند بار دیگر بدرون خود وارد میشود احساس می کند که خود او و تمام انسهانهای دیگر اجزاء یک کل مجموعی است.

3- من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان

                          قال و مقال عالمی میکشم از برای تو

مضمون بیت حافظ که یک پیده واقعی روان آدمی را بازگو می کند، می گوید:حیات انسانی از حیث حساسیت و ظرافت بجایی میرسد که حتی نمی تواند نسیم موجود غیر مادی مانند فرشته را تحمل نماید، اکنون همین انسان که با نیروی عشق خود را دگرگون کرده و خود دیگری را برای خویش ابداع نموده است، می تواند در مقابل قال و مقال و تمام تصادم های عالم هستی مقاومت بورزد.بله، طعم حیاتی را که راد مردان با عظمت تاریخ چشیده اند با آن ظرافت و نیرومندی که خاصیت معجزه آسای حیاتست توانسته اند تلخ ترین حوادث روزگار را نوش کنند و لذایذ آنرا هم زیر پا گذارند و از سایه های موجودیت خود به هدف حیات برسند. تا گام به مرحله عالی من انسانی گذاشته نشود، سایه حیات از هدف حیات تشخیص داده نخواهد شد.

 

 

                                         با امید درک هدف زندگی

                                         ...خوش باشید و موفق...

به نام خدا

 

 - هر کس آنچنان است که در درون خود فکر میکند..

-         خودشان آفریندگان خویشند...

نیروی باور و اعتقاد: باورها و اعتقادات ما مشخص کننده میزان بهره مندی مان از توانایی ها می باشد. اگر حیوانی را در آب بیاندازید بالاخره راه خود را پیدا می کند و خودش را نجات می دهد ولی اگر یک انسان را که شنا بلد نیست در استخری بیندازید چه اتفاقی برای او می افتد؟ پاسخ می دهید که غرق می شود. چرا چنین است؟ چرا یک حیوان می تواند خودش را نجات دهد ولی یک انسان غرق می شود؟ چون انسان بر این باور است که غرق خواهد شد ولی آن حیوان هیچ گونه باوری ندارد و بنابر غریزه خود شنا می کند. شاید عجیب باشد ولی هرگاه ما به وقوع چیزی اعتقاد داشته باشیم آن مسئله اتفاق می افتد. باورهای ما انتخاب هایمان را مشخص کرده و جهانی را که در آن زندگی می کنیم شکل می دهد. هر آنچه را که ما آن را باور داشته باشیم، به حقیقت می پیوندد. زیرا ما انسان ها بر اساس اعتقادات و باورهایمان حمل مب کنیم. دانش ما نیز از باورها و اعتقاداتمان نشات گرفته است. ما از طریق فیلتری که بر اساس باورها و اعتقاداتمان استوار است در جهان می آموزیم و یاد می گیریم. اکثر ما هرگاه چیزی با اعتقاداتمان سازگار باشد آن را راحت تر می پذیریم و بر اساس آن عمل می کنیم و واقعایت ها و حقایق جدید را که بر اساس اعتقاداتمان نبوده و باورهایمان را زیر سئوال می برند رد می کنیم.

 در سال1942 خانم "گرترود اشمیدلر" پروفسور روانشناسی دانشگاه نیویورک برای سنجش اتقاد دانشجویان به پدیده های فراروانی پرسشنامه ای تنظیم رد. او پس از تکمیل پرسشنامه، دانشجویان را با آزمون مرسوم در فراروانشناسی یعنی کارتهای ادراک فراحسی(که در آن فرد سعی می کند ترتیب کارت ها را حدس بزند) مورد سنجش قرار داد. اشمیدلر نتایج آزمون فراروانشناسی و پرسشنامه را با یکدیگر مقایسه کرد. نتیجه جالب توجه این بود که صحت حدس ترتیب کارتها توسط گروهی که به پدیده های فراروانی معتقد بودند، خیلی بالاتر از یک نتیجه تصادفی بود. در حالی که در مورد گروه بی اعتقاد به نیروهای فراروانی خیلی پایین تر بود. این اختلاف میان معتقدین و ناباوران توسط بسیاری از محققین دیگر نیز مورد تایید واقع شده است. شاید هیچ نیرویی قدرتمند تر از نیروی ایمان و اعتقاد شخص وجود نداشته باشید. این نیرو و هم خلاق است و هم ویران کننده. باورهها و اعتقادات ما مشخص کننده میزان بهره مندیمان از توانایی ها باشد. مثلاً چقدر باور دارید که دارای ذهن خلاق هستید؟ کدام استعدادها را در خود باور ندارید؟ آیا بر این باورید که زندی پر ازمشکلات مختلف است و شما قادر به حل آنها نیستید؟ اعتقاد و باور شما درمورد انسان و زندگی ظاهری چیست؟ آیا به توانایی های باطنی اعتقاد دارید؟و...تشریح شکل پذیری و عملکرد باورها از دیدگاه دانشمندان سیستم اعتقادی بشر، از قالب های فکری تشکیل شده است که با برداشت های درست یا نادرست ما از واقعیت ازتباط دارند. تفسیر واقعیت در هر قالب فکری منحصر به همان قالب است. مردم در طی تجربیات روزمره درون فضاها یا سطوح مختلف تعبیری خود در حرکتند. در واقع تجربیات آنها در قالب های فکری متعلق به خودشان  تعبیر و تفسیر می شوند. در هر سطح یا فضای تعبیری ، جهان به گونه متفاوتی تفسیر می شود. باید دانست که قالب های فکری واقعیاتی انرژی مند هستند و دارای قدرت های متفاوتی می باشند. این قالب ها بواسطه انرژی یا اهمیتی که فرد به آنها می دهد تغییر می کنند. از طرفی عادات فکری ما نیز پدیدآورنده شکل دهنده و حافظ قالبهای فکری می باشند. برخورداری قالبهای فکری از نیروی عاطفه به آنها قدرت بیشتری می بخشد. این قالب ها می توانند ناآگاهانه یا خودآگاهانه به وجود آیند. مثلاً مرور مستمر ترس ذهنی" ممکن است نتوانم از پس فلان کار برآیم"، خود خالفق یک قالب فکری است. به هر میزان که ما دانسته یا ندانسته به این قالب انرژی بدهیم تاثیر اندیشه مربوط به این قالب به خلق بیشتر نتیجه ای که از آن وحست داریم منجر خواهد شد. این قالب های فکری به طور کاملاً طبیعی بخشی از شخصیتی هستند که فرد حتی به آنها توجه ندارد. قالب ها عموماً در کودکی شروع به شکل گیری می کنند و مبنای آنها استدلال کوکانه است. پس از آن در طول زندگی با شخصیت فرد عجین می گردند و  چون باری اضافی فرد را ملزم به حمل خود می کنند. از آنجا که این قالب ها به طور عمیق در ناخودآگاه مدفون نشده اند و در لبه خودآگاهی قرار دارند از طریق روش هایی قابل اصلاح می باشند. از مهمترین روش های از بین برنده قالب های انرؤی مندی و تاثیرات مثبت و منفی آنها بروند زندگی و سرنوشت می تواند از قدرت این قالب ها بکاهد و یا قالب های فکری فهم و درک آنهاست. مشاهده روند شکل گیری قالب ها دقت و تفکر بر عملکرد ناخودآگاهانه آنها دیدن میزان انرژی مندی و تاثیرات مثبت و منفی آنها بر روند زندگی و سرنوشت می تواند از قدرت این قالب ها بکاهد و یا قالب فکری را کاملا دگرگون نماید. رابطه باورها و اعتقادات با جریان خلاق روح باورها و اعتقادات محدود کننده مانند قفل ها و زنجیر هایی هستند بر توانایی های ذهن آنسان و قدرت بی نهایت آن. ذهن انسان هدایت کننده انرژی خلاق روح انسان، تحقق بخش قصدها و خواسته های دنیوی باطنی و معنوی اوست اما باورهای غلط و محدود کننده منبع انرژی خلاق را از دسترس انان دور می کند و اجازه نمی دهد که او از تمامی امکانات و توانایی های خود بهره جوید. این مطلب تاییدی بر این جمله است که از "ماست که بر ماست". باورها و اعتقادات انسان قابل تغییرند. اگر چه تغییر دادن باورها کار ساده ای نیست اما انجام پذیر است.

    -------------------------------------------------------------------------

    -انسانها هیچ گاه شکست نمی خورند بلکه از حرکت باز می ایستند.

 

                                              به نام خدا

  سلام. وقت گرانبهای همگی بخیر و شادی.

  ابتدا از لطف تمامی دوستان سپاسگذارم. و خوشحال که از اوقات با ارزشتان برای خواندن و نوشتن نظرات زیبایتان در این وب کوچک خرج می کنید.

  دوستان عزیز همانطور که فرمودید دسته بندی عشق کار درستی نیست. و عشق کلمه مقدس و بزرگی ست که نمی توان معانی آن را برزبان آورد. من هم چنین جسارتی نمی کنم.

  در متن هم ذکر کردم که در جامعه کنونی عشق به سه دسته تقسیم می شود. نه در حقیقت. منظورم هم این بود که شخصی به صورت درقسمت ۱ اشاره شد. به نظر خودش عاشق شده". عاشق فلان دختر یا پسرهستم. عاشق فلان بازیگر فلان خواننده و...هستم." می گویند که عاشقند ولی بعد از مدتی به راحتی فراموش می کنند.

  یا شخص دیگری که در تقسیم بند ما جزو عشاق عصبی هستند. اینگونه افراد همانطور که گفته شد برایشان مهم نیست که چه بر سر دیگران یا معشوق می آید. به هر ترتیب می خواهد مالک آن شوند. مثل کسانی که دست به خودکشی قتل... بخاطر شخصی می زنند. و کسانی هم که عاشق مال دنیا هستند نیز در این دسته قرار می گیرند. چرا که فقط مالکیت برایشان مهم است.

  فرمودید نمی توان با برنامه یا با عقل عاشق شد. من هم موافقم. ولی با برنامه و با عقل می توان عاشق ماند.

  دوستی اشاره کردند که برای عشقهای حقیقی هم نیاز به یک نگاه هست. حق با شماست. و منکر این قضیه نیستم. یک نگاه مثل زدن در خانه توست. ما باید منتظر اشاره عشق باشیم. و برای همین هم همیشه گوش بزنگ. آنگاه کوچکترین تلنگر کافی ست تا تو را به دنیای خود ببرد. در را می کوبد و این ما هستیم که می گوییم:" کیستی؟" می گوید:" می توانم عشق باشم. تا تو چه بخواهی!"... حال شمائید که تصمیم می گیرید:" می تواند عشق باشد. در را برویش باز کنم!!!؟ یا..."

  و این تصمیم سرنوشت سازترین تصمیم زندگی شما خواهد بود. این شما هستید که تصمیم می گیرید با او بروید. دقت کنید.باید مسیر را خوب بشناسیم. باید ببینیم کسی که همراهش هستیم مطمئن است یا نه...

  قبل از باز کردن در باید خود را شناخته باشید." من می توانم عاشق باشم...اصلاْ من کیستم؟...عشق یعنی چه؟..." ..."خوب حالا خودم را می شناسم با دل و جرات در را باز می کنم. حال او کیست؟"

  ممکن است بگوئید که این همان برنامه ریزی ست و چنین چیزی امکان پذیر نیست. درست است وقتی که عشق به سراغمان بیاید دیگر دیر است. چرا که در آن زمان نمی توان به درستی تصمیم گرفت.عملی که در آن هنگام انجام می دهیم نشان دهنده شخصیت ماست.شخصیتی که از قبل ساخته شده. یا در را از حس کنجکاوی یا هوس باز می کنیم و یا از آن هراس داریم و باز نمی کنیم. اینها همگی بستگی به شخصیت و سرگذشت ما دارد. قبل از این اتفاقها می توانیم خود را برنامه ریزی کنیم. تا زمانی که این اتفاق به وقوع می پیوندد کاملا آمادگی داشته باشیم. در واقع آینده نگری می کنیم. از حال شروع به ساختن می کنیم تا بعد نگوییم ای کاش زمان به عقب باز گردد.

  بعد از شناختن وی علاقه مند می شویم مسیری را که با هم طی می کنیم بشناسیم. و اینگونه است که به اسرارزندگی آگاه می شویم. عشاق چون با چشم دل نگاه می کنند همه چیز را همانگونه که هست می بینند.یعنی زیبا می بینند. تصور کنید زیبایی ها را...وقتی نگاه می کنند به سادگی نمی گذرند بلکه تا عمق به پیش می روند. و از عمق وجود هر چیز می گویند. به همین دلیل است که عرفا به گونه ای صحبت می کنند که کمتر کسی متوجه فرموده هایشان می شوند. عارفان زیبا ترین موجودات این کره خاکی هستند.

  واقعا بعد از دیدن این همه زیبایی ناشکریست که سپاس و احسنت بر این خالق زیبا نگوییم. واین ناسپاسی است که عشق حقیقی را خود او ندانیم. عشق یعنی خدا...اوست که عاشق است و ما شاگرد و بنده اش...این روح ما که از خود اوست می خواهد بازگردد به همان جایی که از آن آمده ولی مسیر را بلد نیست. وقتی که آن حس را پیدا کرد می رود می بیند می شنود تا پیدایش کند. آنگاه است که آرام میگیرد.

  همانطور که گفتید عشق هدیه خداوند است تا به او برسیم. تا برای همیشه آرام باشیم و زیبایی ها را ببینیم. خداوند آن را گذاشته تا از طریق آن بتوانیم به آرامش برسیم به او برسیم...به امید آنکه همه بتوانیم از این راه به او برسیم...

 

                                                                                                 عاشق باشید

                                                                                          با تشکر از همگی

 

 

به نام خدا

با سلام و عرض ادب خدمت تمام دوستان و خوانندگان عزیز.

همانطور که مطلع هستید تا به حال در این وبلاگ جملاتی کوتاه نوشته می شد.

احتراما به استحضار میرساند که از این پس در رابطه با جملات شرح مختصری داده میشود تا برخی از سوء تفاهم ها نیز بر طرف گردد.

امید است قابل تامل برای شما دوست عزیز باشد.

با تشکر از شما

  از شناخت به عشق برس نه از نگاه...در این صورت که عشقت واقعی...

بارها قبل قبل از این عرض کرده بودم که در جامعه کنونی عشق به سه دسته تقسیم میشود:

۱-عشق الکی و زود گذر:به این نوع تقریبا نمی توان گفت عشق. هوسهای زودگذر که در بین جوانان امروز بسیار رایج است. که متاسفانه خیلی زود پدید آمده و به همان زودی و راحتی نیز اتمام می پذیرد. نمونه آن را نیز همگی عینا دیده ایم. برای رعایت کوتاهی مطلب از این بیش نمی توان توضیح داد.

۲-عشق عصبی: اینگونه عشقها اکثرا با یک نگاه بوجود می آید و عاشق در این صدد است که به هر صورت صاحب معشوق شود. چه این امر باعث شادی و خوشبختی معشوقه شود و چه باعث ناراحتی و بدبختی وی.

از ادامه این مبحث نیز پرهیز می کنیم. به این دلیل که نوع سوم اصلی ترین و مهمترین است و مد نظر ما.

۳-عشق حقیقی:این عشق همانطور که گفته حقیقی است. یعنی از شناخت نشات میگیرد و موجب رسیدن به کمال می شود. انسانی که عاشق است معشوقه خود را(انسان یا هر موجود دیگر) به خوبی شناخته و لازمه شناخت دیگران شناخت خود است. لازم به ذکر است که این عاشق برای شادی معشوق دست به هر عملی می زند حتی اگر به ضرر خود باشد.

وقتی خود را بشناسیم و بر نقطه ضعفها و نقطه قوتهای خود آگاه باشیم مطمئنا در صدد از بین بردن نقاط ضعف و تشدید نقاط قوت خواهیم بود. که این موجب سلامت روح و جسم نیز می شود.

این شناخت خود و اطراف موجب می شود آفریدگار خود را بشناسیم و در همه حال شاکرش باشیم. در واقع این شناخت موجب قرب الهی می شود. خلاصه عشق حقیقی انسان را به خدا می رساند که هدف عالی از این حیات زودگذر نیز همین است.

از جهتی دیگر عاشقی یعنی داشتن هدف و هدفدار بودن یعنی همیشه در تکاپو و تلاش بودن. اینها انسان را از پوچی دور می کند. در عصر امروز بزرگترین مسئله ای که دامن گیر افراد اعم از پیر و جوان است احساس پوچی کردن و پوچ گرایی است. پس بر همگان واجب است که ۱- خود و دیگران را بشناسیم. ۲- عاشق شویم. ۳- هدفدار شویم و تلاش کنیم.

می گویند بدون عشق نمی توان زندگی کرد. براستی که چنین است.

در نتیجه عشق واقعی از شناخت نه از نگاه...

 

 

- قبل از اینکه ما بتوانیم از ته دل عاشق و شیفته دیگران بشویم لازم است یاد بگیریم که خودمان را دوست داشته باشیم.

 

 

 

- ما مجموعه ای از آموخته هایمان هستیم و چنانچه آموخته های جدیدی بیاموزیم تغییر خواهیم کرد.